درباره ایران آنکارا
مجموعه ما با هدف کمک به هم وطنان برای دریافت هرچه آسان تر ویزا شکل گرفته و در ترکیه با نام “ایران آنکارا” و در ایران با نام “نیلگام سفر آلما” به ثبت رسیده است. از آنجائیکه ارائه درخواست به سفارتخانه هایی که در حال حاضر در ایران کنسولگری ندارند، با دشواری های بیشتری همراه است؛ این مجموعه بیشتر تمرکز کار خود را بر روی کشورهای بریتانیا، کانادا و ایالات متحده امریکا قرار داده است. هرچند که دریافت ویزای امارات نیز از قدیم در دستور کار ما بوده و اين بخش در حال حاضر با نام آلما توريسم در حال فعاليت است.
جستجو

جاذبه دیدنی آبشار نیاگارا در دو کشور

جاذبه دیدنی آبشار نیاگارا در دو کشور

جالب است بدانید آبشار بزرگ نیاگارا با چشم انداز زیبایش از دو آبشار بزرگ تشکیل شده که یک آبشار آن در کشور کانادا و بعدی در کشور امریکا قرار گرفته است.

حتما شما هم اسم آبشار نیاگارا را زیاد شنیده اید. آبشاری که به دلیل عریض بودنش شهرت جهانی پیدا کرده است، آبشاری یادگار از اواخر عصر یخبندان.

آبشار نیاگارا یکی از زیباترین آبشارهای جهان است که در دو کشور آمریکا و کانادا قرار دارد. زمین شناسان عمر این آبشار زیبا را بین ۱۰ تا ۱۵ هزار سال می دانند و این آبشار نه چندان کهن، امروزه جاذبه دیدنی زیبایی است که خیلی ها را به سمت خود جلب می کند. مناطق اطراف این آبشار، به اندازه ای سرسبز و زیبا هستند که باوجود اجرای چندین پروژه عمرانی در منطقه نیاگارا، باز هم امکان تبدیل به یکی از زیباترین مکان های توریستی دنیا را دارد.

آبشار نیاگارا در نزدیکی شهر تورنتوی کانادا و بوفالوی آمریکاست اما برای دیدن زیبایی های این آبشار باید از کانادا آن را دید. تورنتو شهری در کشور سردسیر کاناداست که پایتخت استان انتاریو به شمار می آید. این شهر بزرگ ترین شهر کانادا است که به همراه حومه آن حدود ۴ میلیون و ۵۰۰ هزار نفر جمعیت دارد. همچنین طولانی ترین خیابان دنیا به نام خیابان یانگ در تورنتو قرار دارد که از کنار دریاچه انتاریو آغاز شده و به سمت شمال ادامه می یابد.

این شهر از جنوب به دریاچه انتاریو محدود است. آبشار عظیم نیاگارا در ۱۵۰ کیلومتری این شهر قرار دارد و به دریاچه انتاریو می ریزد. آب این دریاچه از طریق یک رودخانه دیگر که از قسمت هزار جزیره این دریاچه آغاز می شود به اقیانوس اطلس ریخته می شود.

برخلاف تابستان بسیار زیبا، تورنتو زمستانی سرد و طلوانی دارد. بافت جمعیتی تورنتو به گونه ای است که پس از ایتالیایی ها، بزرگ ترین اقلیتی که در این شهر زندگی می کنند، چینی ها هستند. گویا نخستین کانادایی های چینی تبار حدود ۱۲۰ سال پیش برای ساخت راه آهن به این کشور آمدند. پس از چینی ها، هندی ها پرجمعیت ترین گروه را در تورنتو تشکیل می دهند. از ۵ یا ۶ سال گذشته ایرانی ها به پنجمین اقلیت تورنتو تبدیل شده اند که بیشتر آنها افراد جوان با تحصیلات بالا هستند.

پیش به سوی آبشار

از تورنتو تا آبشار نیاگارا حدود یک ساعت و نیم راه است. اگر هوا آفتابی باشد، این آبشار با رنگین کمان های زیبایش جلوه ای دل انگیز را ایجاد می کند. در نزدیکی دریاچه نیاگارا قایق هایی هست که به گردشگران کرایه می دهند تا با تمام وجود بتوانند هیجان و زیبایی آبشار را حسب کنند و می توان سوار آنها شد و نهایت لذت را برد. گویا نخستین کسی که جرات کرده با قایقش به جنگ آب های نیاگارا برود زنی ۶۰ساله بوده که در دهه ۱۹۵۰ این کار را انجام داده و زنده هم مانده است. تا دلتان بخواهد وسیله بازی آنجاست که گردشگران و مسافران در کنار دیدن نیاگارا حوصله شان سر نرود. به ویژه وسیال بازی هوایی که نماهایی زیبا از آبشار را به دیدگان می آورد.

بخشی از آبشار نیاگارا در خاک آرمیکا است و بخشی دیگر از آن در خاک کانادا و اگر رو به روی آبشار کانادا بایستید، آبشار آمریکا و خاک آنجا را می توانید ببینید. البته آبشار آمریکا آنقدر کوچک است که توجه کسی را جلب نمی کند و بیشتر آمریکایی ها نیز برای دیدن آبشار نیاگارا به کانادا می آیند. پلی به اسم «رنگین کمان» دو کشور را به هم متصل می کند.

آبشار نیاگارا عظمتی فوق العاده دارد. می توان ساعت ها به آن خیره ماند و خسته نشد و حتی گذر زمان را هم نفهمید. آنجا معمولا هوا برای گردشگران خوب است و می توان سنگ های عیمی را که آب از رویشان به پایین می ریزد، دید اما ذرات آب کمتر اجازه می دهد که طرف کانادایی آبشار را از خاک آمریکا که درواقع زیباتر هم است، مشاهده کرد. نیاگارا یکی از مناظر طبیعی دنیا است که اسم و رسمش برای بسیاری از گردشگران حرفه ای است.

ویژگی های طبیعی آبشار

آبشار نیاگارا از فروریختن رودخانه ای که از شمال ایالت نیویورک آمریکا به طرف جنوب ایالت اونتاریو در کانادا در جریان است پدید می آید. حجم آب رودخانه و عرض آن با رودخانه کارون در ایران تقریبا قابل مقایسه است. رودخانه درواقع مرز میان آمریکا و کانادا است.

آبشار از سه قسمت تشکیل شده است. یک قسمت کوچک تر که حدود ۵۰۰ متر با قسمت اصلی فاصله دارد. در قسمت اصلی، رودخانه دوشاخه می شود و جزیره زیبایی به نام جزیره بز در میان آن دیده می شود. سرانجام، دو آبشار متصل به هم با زاویه تقریبی ۹۰ درنتجه پدید می آید. ارتفاع آبشار در این قسمت ۵۵ متر است. بیشتر آب هایی که از این ارتفاع فرو می ریزند به صورت پودر درآمده و دوباره به هوا بازمی گردند.

آنچه این آبشار را منحصر به فرد کرده حجم آبی است که از این ارتفاع فرو می ریزد.

در هر دو طرف رودخانه ساختمان های بلند و ساحل زیبایی برای تماشای آبشار ساخته اند و گردشگران زیادی در کنار این ساحل با دوربین و بدون دوربین به تماشای آبشار نشسته اند.

در کنار تماشای آبشار از ساحل، دو محل نیز در زیر آبشار برای دیدن آن وجود دارد که یک محل مربوط به کانادا و دیگری مربوط به آمریکا است و برای ورود به آنها باید بلیت تهیه کرد.

در نزدیکی آبشار در ایالت اونتاریو شهری به نام شهر دریاچه ای نیاگارا وجود دارد که در قرن نوزدهم تفرجگاه ییلاقی اشراف بوده است و امروزه این شهر مورد توجه گردشگران زیادی قرار دارد. فروشگاه های این منطقه محلی برای حضور دایمی گردشگران است.

با پهنای ۳۲۳ متر و ارتفاع ۵۷ متر، هر ثانیه حدود ۶۰ هزار لیتر آب از این آبشار به پایین سرازیر می شود. به عبارتی در هر دقیقه نزدیک به ۹۴ درصد از آب نیاگارا یا چیزی در حدود ۸۴ میلیون گالن آب از آبشار نعل اسبی سرازیر می شود. علاوه بر زیبایی شگفت انگیز، این جریان آب، یکی از اصلی ترین منابع تولید برق منطقه نیز به شمار می آید.

علت اصلی شهرت آبشار نیاگارا نه به علت ارتفاع آن بلکه به علت عریض بودن آن است. به طور متوسط نزدیک به ۱۱۰ هزار مترمکعب آب از آبشارها در دقیقه سرازیر می شود.

آبشار چه زمانی به وجود آمد

این آبشار در پایان آخرین دوره یخبندان، ذوب تدریجی و سرریزشدن یک دریاچه منجمد باستانی روی معبر سنگی که میان این دریاچه و دریاچه انتاریوی کنونی وجود داشته، پا به عرصه وجود گذاشته است. در طی هزاره ها، دریاچه پشت ابشار کوچک و کوچک تر شده و جای خود را به دریاچه «ایری» کنونی داده است. فرسایش طبیعی بر اثر فشار آب چندین کیلومتر محل آبشار را به عقب برده و به جای کنونی اش رسانده است. این مجموعه آبشار در سال ۱۶۰۴ توسط گروه اکتشافی فرانسوی به رهبری ساموئل چامپلین (جغرافیدان، طراح و مکتشف فرانسوی که بنیانگذار کبک نیز نامیده می شود) کشف و ثبت شد. همچنین در سال ۱۶۹۷ میلادی نیز این آباشر را گزارش داده بود. این گزارش را یک مبلغ مذهبی و کاشف فرانسوی به نام پدر لوئی هانپن نوشته بود. پدر هانپن، در سال ۱۶۷۸ میلادی ضمن سفری به دنیای جدید همراه با سوردولاسال، آبشار مزبور را دیده بود. پیش از آن سرخپوستان منطقه قرن ها به وجود این آبشار آگاه بوده و آن را مکانی مقدس می دانستند. صدای مهیب و رعدآسای ابشار در آن زمان موجب شده بود سرخپوستان آن را محل زندگی خدای رعد بدانند و مراسمی برای بزرگداشت این خدا در این مکان برپا کنند.

روزی که نیاگارا خشک شد

۴۲ سال پیش، مهندسان ارتش ایالات متحده، آبشار نیاگارا را خشک کردند تا بتوانند حجم عظیم صخره هایی را که در بستر آبشار ریخته بودند، جا به جا کنند. اکنون تصاویر جدیدی از این رویداد منتشر شده است. رانش زمین در سال های ۱۹۳۱ (۱۳۱۰ خورشیدی) و ۱۹۵۴ (۱۳۳۳ خورشیدی) در محوطه نیاگارا، صخره های زیادی را به بستر آبشار روانه کرد و بررسی های دقیق تر نشان داد وجود این صخره ها می تواند به اثرات زیانباری منجر شود. این شد که در سال ۱۹۶۹ (۱۳۴۸ خورشیدی)، مهندسان ارتش با احداث سدی روی رودخانه، مسیر آب را از آبشار نیاگارا منحرف و برای اولین بار در ۱۲ هزار سال گذشته، این آبشار را خشک کردند.

منبع: روزنامه هفت صبح


دیدگاه بگذارید

آگاه سازی از
avatar

wpDiscuz